(DENEME)

YAZAR: MUHAMMET ŞAHİN KILIÇ

Yazımda esinlendiğim şiir, Mohammed Ebrahim Jafari’nin “Xakestari” isimli eserinden alıntılanmıştır.

“Gri, gri, gri

Sabah, sis, yağmur

Bulut, bakış, hatıra

Bende bir şarkı yoktu, sen okudun

Bir ayna yoktu bende, sen baktın”

Aziz Dost

Bir şiirle tanıştım, böyle başlıyordu. Seni düşürdü aklıma. Tevafuk. Hep bir şiirde rastlaşır olduk. Naftalin kokulu duygular hücum etti bu şiirle kalbime. Ne vakit bir İran şiirine denk gelsem bir ürperti alır beni bu büyüklük karşısında. Sadelikle inşa edilmiş büyülü bir büyüklük. Derin bir yalnızlık içinde olan ben bu konuda yalnız değilim biliyorum. Hafız’ın şiirleri tercüme edildiğinde Goethe de hissettiklerimi hissetmiş olacak ki Doğu-Batı Divanı’nı yazmış olsun. Cesur bir kaleme sahip olsaydım eğer ve biraz da hünerli, ben de yazardım belki ruhumun nasıl cezbedildiğini. Tüm acziyetime rağmen neyse ki sen varsın. Beni her halimle kabul eden sen. Susmaya takatim kalmadı azizim. Mazur gör bu bayağı haykırışlarımı.

“Bereketli toprakların uykusunda bir köktüm

Senin bakışınla yeşerdim yağmurlar yağmadan

Gözlerinde bir şimşek çaktı, bakışlarım ıslandı

Yanakların yağmurdan ıslak, gözlerin güneşli”

Yalnız hissediyorum. Bu çağın insanı değilim ya da herhangi bir zamanın. Yanlışlıkla var olmuşum gibi. Yersiz bir şakanın muhatabı gibiyim. Zaman, insanlar, olaylar akıyor; ben sabitim. Bu akışa ortak olamıyorum. Sanki hayat; herkesin bir yere yetişmek telaşesinde olduğu, kimsenin kimseye bakmadığı, baksa bile görmediği, hissetmediği, insanların insanlara önem atfetmediği; yağmurlu, gri bir sokakmış da, ben de bu sokağın ortasında durmuş, tüm bu hissizliğin ızdırabını-tüm insanların yüklenmesi gereken bu ızdırabı- tek başıma yüklenmiş gibiyim. Fakat daha da acısı bu kalabalığa rağmen kimse bana çarpmıyor, herkes içimden geçip gidiyor. Varım ama varoluşum eksik gibi.

“Kurtlar doğuruyor, kuzuları kollayayım

Sen gözlerinle beni okşasan

Çobandeğneğim tesirli bir silah olacak

Sen gözlerinle beni okşa

Çobandeğneğim tesirli bir silah olacak”

Vefalı dostum, işte anlattığım gibiyim. Herkes gibiyim. Şiir duyguların resmedilmiş halidir. Birazda bu şiir gibiyim.

“Savaş bitince senin için taze incirler toplayacağım

Seninle kalacağım

Seninle okuyacağım

Ve seni güneşli aydınlığında öpeceğim

Eğer bulutlar izin verirse”

Seziyorum kimin bu şiir merak ediyorsun. Şiirler şairlerin değil, ihtiyacı olanındır.

Hasret ve özlemle…

TEŞEKKÜR: Bu yazıyı özenle inceleyip, yorum ve eleştirileriyle katkı sağlayan sevgili Mustafa DÜNDAR’a ve bende tekrar yazma iştiyakını alevlendiren, çalışmaları ve fikirleriyle pek çok konuda öğrencilerine yol gösterici olan ve yazımı ilk olarak inceleyip değerlendiren çok değerli hocam Ahmet Fevzi KİBAR’ a teşekkür ederim.

Ayrıca, değerli yorumlarıyla bana katkı ve destek sunan arkadaşlarım; Merve Yıldırım, Betül Bolat, Zeynep Ertek, Furkan Yurt, Selman Serdar Kar, Berranur Yürük’e teşekkürleri sunarım.

Yazar Hakkında

Ahmet Fevzi Kibar

Akademisyen, Hukuki Danışman ve Yazar Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu, Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Özel Hukuk yüksek lisans mezunu ve İstanbul Üniversitesi Özel Hukuk doktora eğitimi (devam ediyor). Kişiler, Aile, Eşya, Miras, Borçlar, Gayrimenkul, Fikri Mülkiyet ve Ürün Sorumluluğu Hukuku alanlarında çalışma yapmaktadır. Ayrıca hikâye, deneme ve eleştiri yazarlığı da yapmaktadır. Evli ve baba.

Yazarın Diğer İçerikleri